Zaterdag 29 mei 2010. 21u ‘s avonds. De finale van het Eurovisiesongfestival 2010 gaat eindelijk van start. In totaal nemen 39 landen deel, niet een al te hoog aantal. 17 landen per halve finale, 10 gingen door. 2 halve finales, dus 20 finalisten, die werden toegevoegd bij de ‘Grote Vier’ en gastland Noorwegen. In totaal waren er dus 25 landen die aantraden in de finale. Alle 39 deelnemende landen stemden echter wel tijdens de puntentelling. Voor België is dit zowiezo al een historische editie van het ESF, simpelweg omdat België in de finale stond.
De avond werd geopend door het Te Deum, gevolgd door een inleidend filmpje dat het thema van het jaar, Share The Moment, belichtte en tevens de geschiedenis van het ESF in vogelvlucht overliep, door een simpel maar geslaagd filmpje over een Zwitsers gezin dat naar het ESF 1956 kijkt. Nadien kwam Alexander Rybak, de Wonderboy van 2009, op het toneel en deed hij zijn ding (for the record: dat is zingen). Vervolgens kwamen de presentatoren op het toneel. Ze waren niet met 2, maar met 3. Nadia Hasnaoui had al ervaring, nadat ze al het Junior ESF in 2004 presenteerde. Erik Solbakken is bekend als presentator op NRK Super, de Noorse Ketnet, terwijl Haddy N’Jie een bekende schrijfster, journaliste en presentatrice is in Noorwegen. Ze herinnerden de kijkers eraan dat het Alexander Rybak was die met een verpletterende overwinning in 2009 het ESF naar de Telenor Arena net buiten Oslo gehaald had. De telefoonlijnen gingen meteen open, nog voor het eerste liedje opgetreden had. Eens deze gesloten waren, werden de televotingpunten opgeteld bij die van de vakjury’s, die gestemd hadden op basis van de tweede generale repetitie de avond voorheen.

Topfavoriet Azerbeidzjan had de eerste startpositie geloot. Dit deed de kansen van het land slinken, en na een trage start tijdens de puntentelling wist het olieland toch nog een vijfde plek te bemachtigen. Eén voor elk miljoen die tegen de deelname werd aangesmeten?
De Spaanse internetstemming en later ook de nationale finale had Daniel Diges aangewezen om het Siesta-land te vertegenwoordigen in Oslo. Met zijn Algo pequenito bracht hij een originele circusact. Het optreden werd verstoord door de komst van een man die plotseling op het toneel sprong, rustig meedeed met de dansers en nadien door security van het podium gehaald werd. Later werd duidelijk dat de man in kwestie de genaamde de Spanjaard Jimmy Jump is, een persoon die er zich mee bezighoudt binnen te dringen op belangrijke events. Hoe hij door de security wist te glippen is een raadsel. Wel is zeker dat het incidentje voor schitterende televisie zorgde en dat voor het eerst sinds het ESF 1959 een artiest die niet had gewonnen, zijn liedje toch twee keer mocht uitvoeren. Daniel en zijn dansers kregen namelijk een herkansing na liedje 25, de tweede keer gelukkig zonder Jimmy Jump.
Gastland Noorwegen had de derde startpositie geloot. Aan het format van hun Norsk Melodi Grand Prix was niets gewijzigd, en hoewel het niet om een superoverwinning ging als bij Alexander Rybak in 2010, mag toch wel gezegd worden dat de 22-jarige operazanger Didrik Solli-Tangen met overmacht de Noorse finale won. Zijn lied My heart is yours werd geschreven door Hanne Sorvaag, die tevens het Georgische lied van deze avond geschreven had. Dit nummer was een plakkerige, zeemzoete maar o zo mooie ballade. Het uiterlijk van Didrik hielp zeker, evenals het zeer professionele, typisch Scandinavische en dus kwaliteitsvolle achtergrondkoor. De kaarten lagen zeer goed voor Noorwegen, en sommigen verwachtte en tweede overwinning op rij. Maar het heeft niet mogen zijn, integendeel zelfs. Met een twintigste plek boekten de Noren één van de slechtste posities voor een gastland ooit in de ESF-geschiedenis.
Moldavië zorgde er vervolgens wellicht voor dat verschillende Europese tv-kijkers aan Run Away deden. De Welshman Jon Lilygreen zette met verve en een kapotte gitaar zijn lied Life looks better in spring neer. Vervolgens weerklonk de jaren ’80 soundtrack Thunder and lightning uit Bosnië-Herzegovina.
Als zevende was België ingeloot, het land dat voor het eerst sinds zes jaar de finale gehaald had. De loting was allesbehalve gunstig, omdat zowel de Cypriotische als de Bosnische zanger eveneens een gitaar op hun podium hadden. Maar Tom Dice deed het ronduit schitterend, en overtrof zelfs zijn optreden uit de halve finale. Het publiek beloonde hem wederom met één van de luidste ovaties van de hele avond, en de vakjury’s waren dol op hem, en hij eindigde op een zucht van de winst. De televoters waren iets minder mee, en zetten Tom Dice ergens halfweg het scorebord.
Jommeke kwam tot leven voor Servië en de Wit-Russische vlinders klapten opnieuw open. Nadien kwam Niamh Kavanagh op, verzorgde een goed optreden dat echter vrijwel straal genegeerd werd. En Griekenland zorgde voor vuurwerk uit de trommels voor een nog spectaculairder optreden.
Het Verenigd Koninkrijk was op een verrassende vijfde plek geëindigd in 2009, dankzij huidige Sugababes-zangers Jade Ewen. Opnieuw schakelde de BBC een componist in om het nummer te schrijven. De gelukkige was Pete Waterman, die vooral in de jaren ’80 grote hits had gehad als componist. In 2009 organiseerden de Britten nog vijf grote tv-shows om hun artiest te selecteren, een jaar later was het er nog maar één. Zes artiesten zongen allen een cover, waarna een vakjury er de drie beste uitkoos. Vervolgens brachten de drie superfinalisten allen het nummer van Pete Waterman, waarna de telefoonlijnen opengingen en gestemd kon worden. Josh Dubovie werd de winnaar. Het regende al meteen bakken kritiek. Niet zo zeer op de looks of stem van Josh, wel op het zwakke nummer dat een aanfluiting was voor het Verenigd Koninkrijk. Ondanks een groots opgezette act op het podium in de Telenor Arena, moesten de Britten toch genoegen nemen met een ‘vertrouwde’ laatste plek.
Sopho gaf opnieuw geboorte aan een kind voor Georgië, de Robotvrouw bewoog op het podium naast de Turkse maNga, Juliana Pasha bracht met haar achtergrondkoor It’s all about you voor Albanië, superster Hera Björk vulde wederom het podium met haar discostamper Je ne sais quoi en Oekraïne stuurde dankzij Alyosha nogmaals hun serieuze boodschap de wereld in.
Lied 18 werd verzorgd door Frankrijk. Intern was de zanger Jessy Matador uitgekozen. Later werd bekend dat hij het lied Allez Ola Olé zou gaan brengen. Niemand achtte het liedje goed genoeg voor een degelijke positie, maar het is enkel dankzij de jury’s dat Frankrijk ‘maar’ twaalfde eindigde. De televoters zetten hem namelijk in de top-10, de jury’s bij de laatste 5. Vooral bij ons in België werd Allez ola olé een enorme zomerhit.
Roemenië verbaasde velen door een uitstekende prestatie én positie, David verliet Sofie om voor Rusland op het podium te staan en Armenië liet twee borsten met daaraan een boomlang vrouwenlichaam opnieuw de Armeense kleuren verdedigen.
Lena laat de Duitse driekleur zien aan publiek én pers.
Duitsland had het roer totaal omgegooid. Duitse Mr. Eurosong Stefan Raab organiseerde op twee verschillende Duitse zenders een groots opgezette nationale finale, Unser Star für Oslo. Lena Meyer-Landrut werd al gauw de favoriete, en won uiteindelijk met het lied Satellite. Het lied werd bij de bookmakers dé topfavoriet samen met Azerbeidzjan, bij de fans stond het bij de één bovenaan het ranglijstje, bij de ander onderaan. Tijdens de repetities bracht Lena het er niet al te best vanaf, maar ze gaf alles wat ze had tijdens haar optreden op de grote avond. Ze won zowel de televoting als de jury en won daarmee met overmacht het ESF 2010. Niet met een monstervoorsprong à la Rybak, maar toch meer dan voldoende om van een winnaar te kunnen spreken. In de Europese hitlijsten moest Lena opnieuw het onderspit delven voor Alexander, maar in vergelijking met andere voorgaande winnaars mag er toch van een enorm succes gesproken worden. De Duitse winst was de eerste voor een Big 4-land sinds de invoering ervan, en de eerste voor Duitsland als herenigd land. Ze overtuigde verschillende landen van de opnieuw gellijke kansen voor elk land op het ESF. Of je het het nummer nu goed of slecht vindt, goed voor de reputatie van het ESF is het zeker.
De Portugese Disney-ballad werd nadien weer stijlvol gebracht door Filipa Azevedo, met zijn Milim zorgde Harel Skaat voor een geslaagd Israëlisch optreden en de Deense Chanée & N’Evergreen brachten hun Eurotrash met verve en wisten zich in de top-5 te werken. Nadien performde Spanje voor de tweede keer, ditmaal zonder indringer.
Na de stemtijd werd er een zeer geslaagde interval act opgevoerd: in verschillende Europese steden werd een Flashmob uitgevoerd, een dans van verschillende personen gelijktijdig op verschillende plaatsen. Dit op muziek van de Noorse groep Madcon met het nummer Glow.
Denemarken begon schitterend door van de eerste twee landen 12 te krijgen. Nadien kwam België aan de leiding door 10 van Ierland en vervolgens 12 van Duitsland. Nadat vervolgens Griekenland nog eventjes de leiding overgenomen had, werd het al snel duidelijk dat Duitsland op een winst ging afstevenen. 9 landen gaven Duitsland 12, 5 landen gaven niets. België gaf Lena 10 punten cadeau, de 12 ging naar de ‘GROOTVADER’ uit Griekenland.
De jury zorgde af en toe toch voor duidelijke verschillen in de puntentelling, en de diaspora-stemming werd geminimaliseerd. Natuurlijk, Cyprus en Griekenland bleven vriendelijk voor elkaar. Hetzelfde geldt voor Servië en Bosnië-Herzegovina, Turkije en Azerbeidzjan, het machtige Russische blok enzovoort. Maar Scandinavië bijvoorbeeld was al vriendelijker voor elkaar geweest. Hetzelfde geldt voor Nederland, dat slechts zes punten overhad voor Tom Dice. Die Tom Dice kreeg zeer mooie scores: 10 punten uit Ierland, Ijsland, Denemarken, Slowakije, Polen en Malta en bovendien nog eens 12 punten uit Duitsland. Na zeer lange tijd tweede gestaan te hebben, kreeg België klappen bij de laatste stemmende landen en dropte Tom naar een nipte zesde positie, al was het verschil met zijn rechtstreekse concurrenten zeer miniem.
Het ESF 2010 is misschien niet de beste editie ooit, maar zeker een zeer geslaagde. Een dikke pluim voor NRK voor het mooie festival. En opnieuw waren er commerciële successen (Frankrijk, Duitsland en ook de Belgische inzending stond in zeven Europese hitlijsten). Het ESF is wel degelijk op het goede spoor.

Klik hier voor de gesplitste resultaten van de finale.
Klik hier voor het volledige scorebord van de finale.
Klik hier voor de Belgische punten van de finale (gesplitst)
Herbekijk hier de finale (Eurovision.tv)

Duitsland won overtuigend het Eurovisie Songfestival en zo komen we volgend jaar terecht in Düsseldorf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Category

📰 Nieuws