Duitsland

OmroepARD
NDR
Deelnames62 (2018)
Eerste deelname🇨🇭 Lugano 1956
Beste resultaat🏆 Winnaar 1982
🏆 Winnaar 2010
Slechtste resultaatLaatste (1964, 1965, 1974, 1995, 2005, 2015, 2016)
Organisaties🇩🇪 Frankfurt am Main 1957
🇩🇪 München 1983
🇩🇪 Düsseldorf 2011
Finales (sinds 2004)✅ Automatisch gekwalificeerd (Big Five)

Duitsland is één van de deelnemende naties aan het Eurovisiesongfestival. Het debuteerde op de allereerste editie van het festival in 1956 en was er slechts één keer niet bij, maar hadden ze wel voor alle edities een inzending klaar. Daarmee hebben de Duitsers het record van meeste deelnames op het Eurovisiesongfestival. Sinds 2000 is het land lid van de Big Five.

Tot en met 1990 deed in feite West-Duitsland mee aan het Eurovisiesongfestival, maar werd er op het festival gewoon over Duitsland gesproken. Op 3 oktober 1990 werden West-Duitsland en Oost-Duitsland weer één Bondsrepubliek.

🏁 1956-1959: Festival op West-Duitse bodem.

Walter Andreas Schwarz en Freddy Quinn waren de eerste Duitse kandidaten op het Eurovisiesongfestival. Bij de eerste editie van het festival in 1956 mocht elke omroep twee artiesten afvaardigen. De resultaten werden dat jaar niet bekendgemaakt, maar de geruchten gingen dat één van de twee kandidaten op een tweede plaats was geëindigd.

De Duitse omroep HR werd gevraagd om het tweede festival te huisvesten. Dat deden ze in de studio’s van hun eigen omroepgebouw. De traditie dat het winnende land een jaar later mocht organiseren was nog niet ingesteld in 1957. In eigen huis deed de Duitse kandidaat het matig en eindigde Margot Hielscher vierde op tien landen. Ze had wel een primeur, want met een telefoon op het podium was ze de eerste artieste die gebruik maakte van een attribuut op het festival.

Meer info over deze editie? Ga naar Frankfurt am Main 1957 voor meer info.

Hielscher deed een jaar later opnieuw mee aan de nationale finale en won deze opnieuw, waardoor ze het land een tweede jaar op rij mocht vertegenwoordigen. Met een zevende plaats deed ze het minder dan in Frankfurt. In 1959 werd voor het eerst een kandidaat intern gekozen: de tweeling Alice en Ellen Kessler mochten naar Cannes en werden daar achtste.

⏳ 1960-1969: Twee keer ‘nil points’ op rij.

Duitsland begon gematigd aan de jaren zestig. Na een vierde plek in 1960 en een dertiende plek in 1961 waren de gehoopte overwinningen voor Duitsland er nog steeds niet geweest. Het land wilde namelijk snel winnen om zo het negatieve imago dat was ontstaan tijdens de oorlog van zich af te schudden. Een eerste succes kwam er in 1962. Conny Froboess was op dat moment een grote ster en desondanks dat ze maar zesde eindigde met “Zwei Kleine Italiener”, had Duitsland wel de grootste hit van het festival te pakken.

In 1964 en 1965 eindigde Duitsland twee jaar op rij op de laatste plaats. Bovendien konden Nora Nova en Ulla Wiesner in beide jaren geen enkel punt halen, wat Nederland ook was overkomen in 1962 en 1963. Pas in 2015 zou een Duitse kandidaat opnieuw zonder punten richting de Bondsrepubliek trekken.

In de jaren die volgden had Duitsland geen rol van betekenis. De zesde plaats van 1968 was een eenmalige uitschieter in de jaren zestig en het beste resultaat van die periode (samen met de zesde plaats uit 1962). In 1966, 1967 en 1969 eindigde het land in de middenmoot. In 1969 deed Duitsland beroep op Siw Malmkvist, die in 1960 haar thuisland Zweden had vertegenwoordigd, maar ook zei haalde geen hoog resultaat.

🕰️ 1970-1979: Korte periode van Duitse bronzen prestaties.

Waar de jaren zestig niet bol stonden van de Duitse succes, begon 1970 met het beste resultaat ooit voor de natie. Katja Ebstein had Ein Lied für Amsterdam gewonnen in Frankfurt en versloeg daarin ook Kirsti Sparboe, die Noorwegen in 1965, 1967 én 1969 had vertegenwoordigd. Met overmacht won Ebstein en met “Wunder gibt es immer wieder” haalde ze de derde plaats binnen.

De Duitse omroepbazen waren zo tevreden over haar presentatie en de zangeres werd intern in 1971 afgevaardigd. In een nationale finale zong ze zes nummer en werd “Diese Welt” verkozen als inzending voor Dublin. Ze kon haar prestatie van 1971 nog eens overdoen en eindigde weer derde. Andere artiesten kregen de kans in 1972 en Mary Roos won de nationale finale dat jaar, maar moest niet onderdoen voor Ebstein. Ook Roos eindigde derde.

Na een ‘mindere’ achtste plek in 1973 eindigde Duitsland in 1974 voor de derde keer op de laatste plaats. Het was wel een primeur, want voor het eerst was dan niet met nul punten. Pas in 1977 eindigde Duitsland nog eens in de top 10 met de eerste Duitse inzending in het Engels. Net zoals de Belgische bijdrage had Duitsland gekozen voor de bekendmaking dat er weer een taalregel kwam dat jaar en kreeg Silver Convention dus toelating om niet in het Duits te zingen.

Ireen Sheer verdedigde vier jaar na haar deelname voor Luxemburg nu haar eigenste Duitsland in Parijs. Ze werd achtste in 1978. In 1979 nam de de Beierse deelomroep BR het festival over HR en stuurde het Dschinghis Khan naar Jeruzalem. De groep was gecreëerd door Ralph Siegel voor de nationale voorrondes en kende nationaal en internationaal veel succes. Met het gelijknamige nummer eindigde de band vierde en scoorden ze nog enkele hits na het festival.

⏰ 1980-1989: Eerste overwinning door vredeslied.

Na een mislukte poging in de voorronde van 1975 mocht Katja Ebstein in 1980 opnieuw naar het Eurovisiesongfestival. Ze zou het in Den Haag nog beter doen dan in 1970 en 1971 en met “Theater” haalde ze de tweede plaats, het beste resultaat ooit voor de Duitsers. De Litouws-Duitse zangeres Lena Valaitis kon evengoed doen in 1981, maar een verbetering van het topresultaat zou niet lang meer op zich laten wachten.

In 1982 won de genaamde Nicole de finale van Ein Lied für Harrogate. Vijfhonderd willekeurige Duitse kijkers kregen een postkaart opgestuurd waar ze werden uitgenodigd om te stemmen tijdens de finale. “Ein bißchen Frieden” kreeg de meeste stemmen en mocht dus naar de internationale finale. Met onder andere een symbolische topscore van Israël won Duitsland zijn eerste festival. Enkel België bleef toen nog over als natie dat erbij was bij de starteditie in 1956, maar nog niet had gewonnen.

Omdat de Beierse omroep dat moment aan de macht was op het Eurovisiesongfestival, koos het ervoor om te organiseren in München. De gastomroep vaardigde het duo Hoffmann & Hoffmann af. Voor het vijfde jaar op rij eindigde Duitsland in de top 5 en was het de machtigste natie geworden op het Eurovisiesongfestival. De deelname van het Duitse duo kende trouwens een trieste nasleep. Günter Hoffmann kon de druk niet aan en pleegde een jaar later zelfmoord in Rio De Janeiro.

Meer info over deze editie? Ga naar München 1983 voor meer info.

De tweede helft van de jaren tachtig liep nog steeds prima voor de Duitsers. Wind kon zowel in 1985 als 1987 tweede eindigen op het Eurovisiesongfestival en ook in 1986 haalde zangeres Ingrid Peters een notering in de top 10 voor Duitsland. In 1984, 1988 en 1989 haalde Duitsland geen top 10.

🕘 1990-1999: Duitsland mist eerste – en enige – festival.

De jaren negentig zouden het begin vormen van een moeilijke periode. In 1990 konden Chris Kempers en de Sloveense zanger Daniel Kovac nog negende eindigen, maar in 1991 haalde Duitsland maar een achttiende plaats. Het was overigens het laatste jaar dat Duitsland als West-Duitsland meedeed aan het festival. Op 1 januari 1992 startte MDR – de omroep van enkele voormalige Oost-Duitse deelstaten – met uitzenden en zou het tot en met 1995 de Duitse inzendingen verzorgen

Die omroep kon slechts één keer een goed resultaat behalen. In 1994 eindigde het damestrio Mekado vierde in Dublin met “Wir geben ‘ne Party”. De groep werd intern gekozen door MDR. De omroep dacht succesvol verder te gaan met interne selecties en selecteerde het duo Stone & Stone voor 1995. Met slechts één punt uit Malta eindigde Duitsland laatste en werd MDR bedankt voor bewezen diensten.

In 1996 nam NDR (de omroep van enkele Noord-Duitse deelstaten) definitief de Duitse selectie in handen. Onder de ironische noemer Ein bisschen Glück of ‘een beetje geluk’ – verwijzend naar de winnende inzending van 1982 – werd Leon verkozen als winnaar. Duitsland moest dat jaar ook door een audiovoorronde en kon nog niet genieten van de bescherming die het nu kent als land van de Big Five. Duitsland kreeg te weinig punten en moest het festival van 1996 missen. Het werd het enige festival zonder Duitse inbreng.

De overige jaren van de jaren negentig kende een progressie. In 1997 eindigde Bianca Shomburg nog achttiende, maar Guildo Horn en Sürpriz konden Duitsland weer in de hogere regionen van het scorebord hijsen. Horn eindigde zevende in 1998 en de Duits-Turkse groep Sürpriz haalde een mooie derde positie binnen in 1999. Corinna May won in maart 1999 wel de nationale finale, maar ze werd gediskwalificeerd omdat haar nummer al in 1997 was uitgebracht. Daardoor kon de Duits-Turkse groep toch gaan.

📟 2000-2009: Veelbelovend begin, teleurstellend verloop.

In 2000 kreeg Duitsland samen met drie andere landen de veelgevraagde bescherming van de EBU bij het oprichten van de Big Four (later Big Five). Dat jaar kon Duitsland de successen van eind jaren negentig verder zetten dankzij ene Stefan Raab, die later nog een belangrijke rol zou vertolken voor de Duitsers op het festival. Ook in 2001 haalde Duitsland de top 10 met zangeres Michelle.

Corinna May kon in 2002 dan toch het festival bereiken, maar zonder succes. Ze versloeg in de nationale finale verschillende oud-kandidaten zoals Ireen Sheer en Joy Fleming, maar in Tallinn eindigde ze buiten de top 20. De brokken werden een jaar later grotendeels gelijmd door Lou, die elfde werd in 2013. Na het festival werd gevraagd waarom ze niet hoger was geëindigd: “Ik ben te oud, te dik en te lelijk” zei ze al lachend.

In 2004 ging de Duitse openbare omroep in zee met jongerenzender VIVA. Enkel kandidaten die een professionele videoclip hadden werden toegelaten en de clips werden herhaaldelijk uitgezonden op de zender. De 22-jarige Max won de finale en zou achtste eindigen in Istanboel. Zijn lied was geschreven door Stefan Raab. Een jaar later zou Duitsland beginnen aan een zware periode, te beginnen met een laatste plaats voor Gracia.

Een opvallende kandidaat in de nationale finale van 2006: Vicky Leandros was één van de drie kanshebbers voor het Duitse ticket. Ze had in 1972 het festival voor Luxemburg gewonnen, maar nu zou ze laatste eindigen in de Duitse finale. De keuze viel op Texas Lightning met de Australische frontvrouw Jane Comerford. In 2007 won de betreurde Roger Cicero de nationale finale en desondanks zijn negentiende plaats had hij wel het beste resultaat van de Big Four dat jaar.

No Angels won in 2008 de nationale finale met “Dissapear”. Na het bereiken van de drieëntwintigste positie in Belgrado ontstond er een groot schandaal in de Duitse pers omdat zangeres Nadja Benaissa was opgepakt omdat ze expres mannen zou besmet hebben met het HIV-virus. De groep werd snel opgedoekt. Het had de Duitse opinie over het Songfestival geen goed gedaan en in 2009 koos de omroep intern voor Alex Swings Oscar Sings. Zelfs de bekende burleske danseres Dita Von Teese werd ingezet, maar Duitsland flopte opnieuw.

📆 2010-2018: Daar is de tweede Duitse winst.

Het wou maar niet lukken door de Duitsers en de openbare omroep besloot om de ondertussen succesvolle tv-producent Stefan Raab te betrekken in de selectieprocedure. De commerciële tv-zender ProSieben organiseerde samen met de ARD een voorronde, waar Lena Meyer-Landrut uitkwam als winnaar. Voor het eerst in jaren was Duitsland een favoriet voor winst. In een open finale in Oslo kon het vrij snel een voorsprong nemen en stevende Lena met “Satellite” af op winst. Voor het eerst sinds de introductie van de Big Four (een jaar later de Big Five) won één van deze landen het festival.

De ARD organiseerde het festival van 2011 in Düsseldorf, niet ver van de Belgische en Nederlandse grens. Al enkele uren na de winst van Lena in Oslo riep Stefan Raab dat de zangeres in 2011 opnieuw zou gaan. Dat nieuws werd pas eind juni bevestigd door de ARD. Via een soortgelijk format werd “Taken By A Stranger” gekozen, dat tiende eindigde tijdens de finale. Het was de derde keer dat een winnaar haar titel verdedigde. Ook de winnaressen van 1956 en 1957 deden dit een jaar later.

Meer info over deze editie? Ga naar Düsseldorf 2011 voor meer info.

De commerciële omroep zou voor het laatst meewerken aan de nationale voorrondes in 2012. De 22-jarige Roman Lob mocht naar Bakoe met “Standing Still” en haalde de achtste plaats of de derde top 10-notering op rij. Presentatrice Anke Engelke riep in de nationale finale van 2013 nogal ludiek dat Duitsland eindelijk ‘een Eurovisie-natie‘ was geworden. Haar uitspraak was voorbarig, want de Brits-Duitse formatie Cascada viel buiten de top 20 in Malmö. Ook in 2014 werd de Duitse inzending geen succes en werd Elaiza achttiende.

De nationale finale van 2015 haalde de Europese pers. Zanger Andreas Kümmert had de nationale finale gewonnen, maar enkele minuten na zijn overwinning maakte hij live op televisie bekend niet te willen gaan en gaf hij het ticket richting Wenen door aan runner-up Ann Sophie. Onder andere de VRT en NOS hadden aandacht voor het incident. In Wenen zou Ann Sophie een afgang meemaken en allerlaatste worden met nul punten. Ook in 2016 eindigde Duitsland laatste en een jaar later deed het net iets beter een voorlaatste plaats.

Met een emotioneel lied over zijn overleden vader won Michael Schulte de nationale finale van 2018. Dankzij een sterke performance en een groot projectiescherm wist Duitsland nog eens te scoren en eindigde Schulte vierde in Lissabon. In augustus 2018 werd hij zelf vader van zijn eerste kind.

⭐ Resultaten

JaarArtiestLiedPlekPunt
1956Walter Andreas SchwarzIm Wartesaal zum großen Glück??
1956Freddy QuinnSo geht das jede Nacht??
1957Margot HielscherTelefon, Telefon04008
1958Margot HielscherFür zwei Groschen Musik07005
1959Alice & Ellen KesslerHeute Abend wollen wir tanzen geh'n08005
1960Wyn HoopBonne nuit ma chérie04011
1961Lale AndersenEinmal sehen wir uns wieder13003
1962Conny FroboessZwei kleine Italiener06009
1963Heidi BrühlMarcel09005
1964Nora NovaMan gewöhnt sich so schnell an das Schöne13000
1965Ulla WiesnerParadies, wo bist du?15000
1966Margot EskensDie Zeiger der Uhr10007
1967Inge BrückAnouschka08007
1968Wencke MyhreEin Hoch der Liebe06011
1969Siw MalmkvistPrimaballerina09008
1970Katja EbsteinWunder gibt es immer wieder03012
1971Katja EbsteinDiese Welt03100
1972Mary RoosNur die Liebe läßt uns leben03107
1973GitteJunger Tag08085
1974Cindy & BertDie Sommermelodie14003
1975Joy FlemingEin Lied kann eine Brücke sein17015
1976Les Humphries SingersSing Sang Song15012
1977Silver ConventionTelegram08055
1978Ireen SheerFeuer06084
1979Dschinghis KhanDschinghis Khan04086
1980Katja EbsteinTheater02128
1981Lena ValaitisJohnny Blue02132
1982NicoleEin bißchen Frieden01161
1983Hoffmann & HoffmannRücksicht05094
1984Mary RoosAufrecht geh'n13034
1985WindFür alle02105
1986Ingrid PetersÜber die Brücke geh'n08062
1987WindLaß die Sonne in dein Herz02141
1988Maxi Garden & Chris GardenLied für einen Freund14048
1989Nino de AngeloFlieger14046
1990Chris Kempers & Daniel KovacFrei zu leben09060
1991Atlantis 2000Dieser Traum darf niemals sterben18010
1992WindTräume sind für alle da16027
1993Münchener FreiheitViel zu weit18018
1994MekadoWir geben 'ne Party03128
1995Stone & StoneVerliebt in Dich23001
1997Bianca ShomburgZeit18022
1998Guildo HornGuildo hat euch lieb!07086
1999SürprizReise nach Jerusalem - Kudüs'e seyahat03140
2000Stefan RaabWadde hadde dudde da?05096
2001MichelleWer Liebe lebt08066
2002Corinna MayI Can't Live Without Music21017
2003LouLet's Get Happy11053
2004MaxCan't Wait Until Tonight08093
2005GraciaRun & Hide24004
2006Texas LightningNo No Never14036
2007Roger CiceroFrauen regier'n die Welt19049
2008No AngelsDisappear23014
2009Alex Swings Oscar SingsMiss Kiss Kiss Bang20035
2010LenaSatellite01246
2011LenaTaken by a Stranger10107
2012Roman LobStanding Still08110
2013CascadaGlorious21018
2014ElaizaIs It Right18039
2015Ann SophieBlack Smoke27000
2016Jamie-LeeGhost26011
2017LevinaPerfect Life25006
2018Michael SchulteYou Let Me Walk Alone04340

Meer geschiedenis? Ga terug naar het landenoverzicht of kijk op de geschiedenispagina per editie.