Frankrijk

[lgc_column grid=”50″ tablet_grid=”50″ mobile_grid=”100″ last=”false”][/lgc_column][lgc_column grid=”50″ tablet_grid=”50″ mobile_grid=”100″ last=”false”][table id=FRA /][/lgc_column]

Frankrijk is één van de deelnemende naties aan het Eurovisiesongfestival. Onze zuiderburen deden mee aan het eerste festival dat werd gehouden in 1956 en deed slechts twee keer niet mee. In de eerste decennia van het festival was het zeer succesvol, maar ondertussen wacht het land al ruim veertig jaar op een nieuwe winst. Sinds 2000 is het land lid van de Big Five.

🏁 1956-1959: Frankrijk start veelbelovend aan festival.

De toenmalige Franse omroep RTF was één van de zeven omroepen die aanwezig waren op het allereerste Eurovisiesongfestival in Lugano. RTF mocht twee kandidaten afvaardigen in 1956 en liet Mathé Altéry en Dany Dauberson afreizen naar Zwitserland. Echter zijn de resultaten van de eerste editie nooit openbaar gemaakt.

Het is onbekend of er in 1957 werd gebruik gemaakt van een nationale finale, maar er zijn aanwijzingen dat een vreemde voorronde werd gehouden dat jaar. Zeven steden mochten een jurylid afvaardigen en in zes shows punten geven. Om een onverklaarbare reden viel er na enkele shows een jurylid weg. De winnaar van de vijfde show stond enkele weken na uitzending op het podium van het festival: Paule Desjardins. Hij stond dicht bij een eerste Franse winst en eindigde tweede.

Die winst kwam er een jaar later: AndrĂ© Claveau werd intern geselecteerd en via een kleine nationale finale werd het nummer “Dors, mon amour” gekozen. Na een weinig spannende puntentelling in Hilversum werd hij uitgeroepen tot winnaar en zou het festival van 1959 naar het mondaine Cannes trekken. De Franse inzending deed het daar ook allesbehalve slecht en eindigde derde op elf landen.

Meer info over deze editie? Ga naar Cannes 1959 voor meer info.

⏳ 1960-1969: Zes podiumplaatsen in tien edities.

De jaren zestig waren een periode van Franse dominantie op het Eurovisiesongfestival. Het begon al meteen in 1960. Een jaar nadat haar vader Jacques Pills voor Monaco mocht debuteren en meteen laatste eindigde, wist Jacqueline Boyer voor Frankrijk het zesde festival in Londen te winnen. Ze was de eerste volledige interne selectie voor de Fransen ooit op het festival, maar dus meteen al een heel succesvolle.

Een jaar later kwam het festival opnieuw in Cannes terecht, op dezelfde locatie met dezelfde presentatrice. De zanger was wel iemand anders: Jean-Paul Mauric. Hij eindigde op een vierde plek met “Printemps, avril carillonne”, tot dan een evenaring van het slechtste resultaat ooit voor Frankrijk.

Meer info over deze editie? Ga naar Cannes 1961 voor meer info.

Het festival vertrok uit Frankrijk en het was al meteen terug raak. “Un premier amour” van zangeres Isabelle Aubret was de derde overwinning in vijf jaar tijd. De Franse televisie kon geen geld vinden voor een nieuwe organisatie en gaf het stokje door aan het toen almachtige BBC.

De rest van de jaren zestig zou Frankrijk blijven domineren met zes noteringen in de top 5. Enkel in 1966 stelde Dominique Walter teleur door zestiende op achttien landen te eindigen. Na een derde plaats in zowel 1965, 1967 als 1968 won Frankrijk zijn derde festival in de jaren zestig op 29 maart 1969 in Madrid. Door het ontbreken van een duidelijk reglement waren er die avond vier winnaars: naast Frida Boccora – die overleed in 1996 aan de gevolgen van een longontsteking – wonnen ook de kandidaten uit Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk.

đŸ•°ïžÂ 1970-1979: Laatste Franse overwinning tot op heden.

Nederland en Frankrijk wilden beiden graag het festival van 1970 verwelkomen. Na het opgooien van een muntstuk ging het festival naar Amsterdam. Toch zou Frankrijk de strijd om het klassement wel winnen dat jaar door vierde te eindigen, terwijl Nederland pas zevende in een deelnemersveld van amper twaalf landen.

In de volgende jaren scoorde Frankrijk ongewoon laag met een tiende notering in 1971, een elfde plek in 1973 en een vijftiende plaats in 1973. In 1974 mocht zangeres Dani het land vertegenwoordigen in Brighton met “La vie Ă  vingt-cinq ans”. Ze was begonnen aan de repetities, maar plots stierf de zittende Franse President Georges Pompidou. Een periode van rouw werd afgekondigd en Dani zou niet optreden dat jaar. Ze zat wel in de zaal en werd in beeld gebracht na het Ierse nummer, wanneer zij normaal moest optreden.

Toen Frankrijk zijn comeback maakte in 1975 werd TF1 onderdeel van de ORTF en verzorgde die omroep vanaf dan de inzendingen op het Eurovisiesongfestival. Ze konden opnieuw enkele succesvolle Franse inzendingen afleveren. Na een vierde plaats van Nicole Rieu en een tweede positie van Catherine Ferry werden hun inspanningen in 1977 beloond met een vijfde – en voorlopig laatste – zege. Marie Myriam was de sterkste in een deelnemersveld van achttien en won met “L’oiseau et l’enfant”.

In het laatste festival op Franse bodem deden onze zuiderburen het meer dan behoorlijk en eindigde Joël Prévost, die een jaar eerder nog de duimen moest leggen voor Marie Myriam in de nationale finale, derde in Parijs.

Meer info over deze editie? Ga naar Parijs 1978 voor meer info.

Nadat Anne Marie David in 1973 voor Luxemburg had gewonnen, mocht ze in 1979 haar eigen land Frankrijk vertegenwoordigen in 1979. Enkel Spanje en Israël deden dat jaar beter en Frankrijk eindigde de jaren zeventig met zevende derde plaats in twintig jaar.

⏰ 1980-1989: Frankrijk terug zich terug van ‘talentloos festival’.

Frankrijk kon in 1981 wederom derde eindigen met Jean Gabilou’s “Humanahum”, maar in het najaar van 1981 maakte zenderbaas Pierre Bouteiller op nationale televisie bekend dat TF1 geen kandidaat naar het festival in 1982 stuurde. Desondanks de goede resultaten had hij genoeg van het festival: “Het gebrek aan talent en een middelmaat aan nummers is een feit. Het festival is een eerbetoon aan de gekheid” zei hij in het journaal. Het festival was overigens wel te zien op de Franse televisie.

In 1983 nam Antenne 2 (later France 2) het Eurovisiesongfestival over van TF1. De vele podiumplaatsen van de afgelopen jaren konden niet bereikt worden in het begin, maar toch deed de omroep het niet slecht met drie opeenvolgende noteringen bij de beste tien. In 1986 en 1987 stelden de Franse inzendingen echter zwaar teleur en besloot Antenne 2 om de volgende kandidaten intern te kiezen.

Het was een gewenst effect. In 1988 werd GĂ©rard Lenorman, een ster in de Franstalige muziekwereld, aangesteld door de omroep en werd hij tiende in Dublin. Nog een jaar later stuurde Frankrijk met de Belgische Nathalie PĂąque de jongste zangeres ooit naar het Eurovisiesongfestival. Met “J’ai volĂ© la vie” werd ze achtste in 1989. Een jaar later zou de EBU een leeftijdsbeperking invoeren op zestien jaar, waardoor PĂąque de jongste kandidaat ooit zal blijven.

🕘 1990-1999: Frankrijk verliest nipt twee keer het festival.

In 1990 en 1991 verloor Frankrijk twee keer het Eurovisiesongfestival. In beide jaren zou de Franse inzending tweede worden: de eerste keer met JoĂ«lle Ursull’s “White and Black Blues” en de tweede keer met “C’est le dernier qui a parlĂ© qui a raison” van Amina. Die eindigde met evenveel punten als Carola, maar omdat de Zweedse van drie landen meer tien punten kreeg, wist zij aan het langste eind te trekken. Frankrijk zou tot op heden geen podiumplaats meer halen.

De eerste helft van de jaren negentig gingen verder met nog eens vier plaatsen in de top 10 voor onder andere een inzending in deels het HaĂŻtiaans Creools (1992) en het Corsicaans (1993). Ook in 1996 leek Frankrijk kans te maken op een plek bij de eerste tien, want uit de audiovoorronde was gebleken dat “Diwanit Bugale” elfde was geworden bij de jury. De inzending in het Bretonse dialect werd echter pas negentiende.

Na een vierentwintigste plaats in 1998 en een instorting van de kijkcijfers op France 2 werd het festival naar France 3 verplaatst. Voor het eerst sinds 1987 werd nog eens een nationale finale gehouden, gewonnen door Nayah. Na een poging in de Zwitserse voorronde negen jaar eerder mocht ze nu wel naar het festival, maar met negentien punten werd het opnieuw een blamage voor de natie.

📟 2000-2009: Heel wat teleurstellende resultaten.

Frankrijk kwam in de gevarenzone om verplicht thuis te blijven in 2000, maar net dan riep de EBU de Big Four (later: Big Five) in het leven. Frankrijk kreeg sinds dan altijd een finaleplek toegegeven. En dat was al meteen nodig in 2000, want enkel België zou dat jaar nog slechter presteren dan Frankrijk.

Na twee nationale finales besloot France 3 om het interne pad te bewandelen en stuurde de Canadese Natasha St-Pier naar Kopenhagen. Een succes, want Frankrijk haalde met “Je n’ai que mon Ă€me” nog eens een mooie notering in de top 5, iets wat ook Sandrine François in 2002 lukte. In 2003, bij de laatste editie waar slechts Ă©Ă©n finale zou worden gehouden, viel Frankrijk opnieuw uit de top 10.

De jaren gingen voorbij en Frankrijk kwam in zwaar weer te zitten. De Belgische zanger Jonatan Cerrada haalde met een vijftiende plaats in 2004 het beste resultaat tot en met 2008. Drie keer op rij eindigde Frankrijk uit de top 20. Pas in 2008 zou Frankrijk nog eens in de top 20 zitten met een negentiende plaats voor SĂ©bastien Tellier’s “Divine”, dat ook werd gebruikt voor reclamefilmpjes van Renault.

In 2009 publiceerde een Belgische krant het nieuws dat Patricia Kaas akkoord was gegaan met een deelname aan het Eurovisiesongfestival. Op dat moment was ze een van de supersterren van het Franse chanson. Eind januari werd haar deelname bevestigd door de Franse televisie. Ze ging met “Et S’il Fallait Le Faire” naar Moskou en werd daar achtste. Het was het beste resultaat voor Frankrijk sinds 2002 en voor een land in de Big Four sinds 2004.

📆 2010-2018: Eerste rode lantaarn en heropleving.

Na een klein succes in 2009 ging France 3 verder met een interne selectie in 2010. Het koos voor Jessy Matador, een zanger met Congolese roots. Zijn lied “Allez Ola OlĂ©” eindigde twaalfde in de eindstand. In onder andere BelgiĂ« scoorde hij een zomerhit en tot in 2018 was zijn clip het meest bekeken filmpje op het YouTube-kanaal van het Eurovisiesongfestival. In 2011 werd Amaury Vassili gekozen en was hij lange tijd Ă©Ă©n van de favoriete met “Sognu”, een inzending die in het Corsicaans werd gezongen. Met een vijftiende plaats stelde hij teleur.

Zo was Frankrijk weer vertrokken voor een periode van plaatsen aan de onderkant van het scorebord. De Indonesische zangeres Anggun eindigde als tweeëntwintigste in Bakoe en ook de inzendingen van 2013 en 2014 vielen buiten de top 20. In 2014 wist zelfs Frankrijk zijn allereerste rode lantaarn te ontvangen met enkel een punt uit Finland en Zweden achter hun naam.

In de zomer van 2014 kondigde France Télévisions aan dat het festival van France 3 terug naar France 2 verhuisde om zo het festival meer aandacht te geven, maar vooral om TF1 eens te baas te zijn, die telkens de finale van The Voice tegenover het Songfestival zette. De eerste inzending van France 2 in het nieuwe millennium werd alvast geen succes met een vijfentwintigste plaats in Wenen.

De zender trok met Edoardo Grassi in het najaar van 2015 een nieuw delegatiehoofd aan. Die koos voor een nieuwe aanpak en daar kwam Amir uit verder als inzending voor 2016. Met “J’ai cherchĂ©” stond Frankrijk lang in de top van de gokkantoren en in Stockholm zou het land zesde eindigen, het beste resultaat sinds 2002. Ook in 2017 koos Frankrijk intern en eindigde Alma als twaalfde.

In 2014 werd een kleine nationale finale gehouden, maar in 2018 werd voor het eerst een echt volwaardige nationale finale georganiseerd sinds 2007. Via twee halve finales en een finale werd Madame Monsieur geselecteerd. Opnieuw behoorde Frankrijk bij de topfavorieten. Ietwat teleurstellend eindigde het duo dertiende in Lissabon. Ook in 2019 kiest Frankrijk via Destination Eurovision.

⭐ Resultaten

[table id=FRAS /]
Meer geschiedenis? Ga terug naar het landenoverzicht of kijk op de geschiedenispagina per editie.

Advertenties