Nederland

OmroepAVROTROS
Deelnames59 (2018)
Eerste deelname🇨🇭 Lugano 1956
Beste resultaat🏆 Winnaar 1957
🏆 Winnaar 1959
🏆 Winnaar 1969
🏆 Winnaar 1975
Slechtste resultaatLaatste (1958, 1962, 1963, 1968, halve finale 2011)
Organisaties🇳🇱 Hilversum 1958
🇳🇱 Amsterdam 1970
🇳🇱 Den Haag 1976
🇳🇱 Den Haag 1980
Finales (sinds 2004)✅ 6 (2004, 2013-2014, 2016-2018)
⛔ 9 (2005-2012, 2015)

Nederland is één van de deelnemende naties aan het Eurovisiesongfestival. Het land had de eer om de allereerste inzending te mogen hebben op het festival in 1956 en was in de beginjaren zeer succesvol met twee overwinningen in drie jaar. Onze noorderburen konden vier keer winnen, maar wachten ondertussen al van 1975 op de vijfde winst.

🏁 1956-1959: Twee overwinningen in eerste vier edities.

Nederland was één van de zeven landen die kon deelnemen aan het eerste Eurovisiesongfestival. Net zoals de andere landen mocht omroep NTS twee kandidaten afvaardigen. Met Jetty Paertl en Corry Brokken hadden ze twee welklinkende namen richting Lugano gestuurd. Het was trouwens Jetty Paerl die met “De Vogels van Holland” de allereerste inzending mocht brengen in de lange geschiedenis van het festival. De resultaten van de eerste editie werden niet publiek gemaakt.

Een jaar was later mocht er slechts één kandidaat naar Frankfurt en in de studio’s van de AVRO kon Corry Brokken een tweede keer winnen. Een maand na de nationale finale zou ze ook het Eurovisiesongfestival op haar naam schrijven. Ze won de eerste publieke puntentelling van het festival en zodoende kwam het festival van 1958 in het omroepgebouw van AVRO terecht. Echter organiseerde NTS de derde editie. Een derde Nationaal Songfestival werd gehouden en Corry Brokken kon die wederom winnen dankzij de kijkers, die via postkaarten konden stemmen. In Hilversum eindigde ze voorlaatste.

Meer info over deze editie? Ga naar Hilversum 1958 voor meer info.

Corry Brokken deed ook mee aan de Nederlandse voorrondes in 1959, maar een vierde deelname zat er niet in. De jury verkoos Teddy Scholten boven de voormalige winnares van het Eurovisiesongfestival. Scholten zou niet veel later zelf een winnares van het Eurovisiesongfestival worden, want met “Een Beetje” schreef ze de twee winst van Nederland in drie jaar op haar naam. De omroepbaas van de NTS zat op dat moment met de handen in het haar, want Nederland zou in 1960 opnieuw moeten organiseren.

⏳ 1960-1969: Drie laatste plaatsen en toch nog een winst.

De jaren zestig waren dramatisch voor Nederland op het Eurovisiesongfestival, maar zouden toch nog mooi eindigen. Allereerst kon de NTS geen budget vinden voor de organisatie in 1960 en viel de BBC in. Zowel Rudi Carrell als Greetje Kauffeld eindigden bij de laatste kandidaten in 1961 en 1962. Het ging nadien van kwaad naar erger. Theo Rekkers en Huug Kok deden in 1962 als het duo De Spelbrekers mee aan het festival in Luxemburg, waar het te maken kreeg met technische lichtstoringen. De delegatie protesteerde, maar het duo mocht niet opnieuw optreden. Bijgevolg eindigde Nederland laatste met nul punten. Ook België, Oostenrijk en Spanje konden niet scoren in 1962.

Ook in 1963 eindigde Nederland op de allerlaatste plaats met “Een speeldoos” van Annie Palmen. Wederom zaten er geen punten in. Nederland moest daarmee twee jaar op rij nul punten verwerken. In 1964 eindigde Nederland nog eens in de top 10, maar het zou uiteindelijk tot 1969 duren alvorens er nog eens deftig gescoord kon worden.

Ondertussen zorgde Nederland voor een primeur in 1966 met de eerste zwarte zangeres op het festival die bovendien ook gebruik maakte van een handmicrofoon, wat ook voor het eerst was tijdens de wedstrijd. In 1968 zou Nederland nog een keer laatste worden in de finale met Ronnie Tober’s “Morgen”. Dankzij de Italianen zou hij toch nog één punt krijgen.

In 1969 deed de 19-jarige Lenny Kuhr mee aan het Nationale Songfestival in Scheveningen. Ze versloeg onder andere een pîepjonge Patricia Paay, Rob de Nijs en voormalig deelneemster Anneke Grönloh. Haar groene jurk van tijdens de nationale finale had ze blijkbaar ook in het rood gekocht en deed ze aan tijdens het internationale festival in Madrid. Een succes, want met “De Troubadour” won ze het festival. Ze won echter niet alleen, want door het ontbreken van een regel voor gelijkspel wisten ook Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk de avond winnend af te sluiten.

🕰️ 1970-1979: Laatste Nederlandse winst tot op heden.

Enkele maanden na het festival in Madrid ging de NTS over in de NOS. Frankrijk en Nederland wilden beiden organiseren. Een muntje werd opgegooid en nieuwbakken omroep NOS kreeg de organisatie toegewezen. In Amsterdam verwelkomde presentatrice Willy Dobbe slechts twaalf landen. Het gastland vaardigde zelf Hearts of Soul af met de zusjes Maessen. Zangeres Stella zou later nog twee keer voor België zingen op het festival. Het trio eindigde in 1970 zevende.

Meer info over deze editie? Ga naar Amsterdam 1970 voor meer info.

Ook in 1971 en 1972 haalde Nederland de top 10, met telkens een duo. Na een mindere prestatie van Ben Cramer in 1973, die volgens de orkestleider de muziek had gestolen van de Franse serie Maigret, kon Nederland drie jaar op rij bij de eerste tien eindigen. Het begon met Mouth & MacNeal in 1974. Het duo werd derde met “I See A Star” en haalde daarmee de hitlijsten in Ierland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk. De Nederlandstalige versie werd in België en Nederland vaak gedraaid op de radio.

Het Nationaal Songfestival van 1975 werd een tweedelige zoektocht: eerst naar het lied en dan naar het nummer. Nadat “Dinge-dong” was verkozen door een internationale jury mochten Albert West, Debbie en Teach-In het nummer nog eens brengen. Een jury van 100 Nederlanders moest door middel van bloemen kenbaar maken wie er naar Stockholm mocht. Het werd Teach-In, dat het festival opende met de Engelstalige versie. Op het einde van de avond kon “Ding-A-Dong” nog eens worden gebracht, want Nederland had voor de vierde keer gewonnen.

De NOS koos de politieke hoofdstad uit als gaststad: Den Haag. In het Nederlandse Congresgebouw mocht de betreurde Sandra Reemer voor de tweede keer Nederland vertegenwoordigen. Vier jaar eerder werd ze met zanger Andres al eens vierde en ook hier haalde ze met een negende plek de top 10.

Meer info over deze editie? Ga naar Den Haag 1976 voor meer info.

In 1977, 1978 en 1979 haalde Nederland geen notering bij de eerste tien. Het eindigde twee keer op de twaalfde plek en één keer op de dertiende positie. Sandra Reemer zou als Xandra voor de laatste keer meedoen aan het Eurovisiesongfestival in 1979.

⏰ 1980-1989: Nederlandse omroep valt in voor Israël.

Israël won het Eurovisiesongfestival van 1979, maar had het geld niet om te organiseren. Heel wat landen wilden niet invallen en zodoende besloot de NOS om nog eens te organiseren. Opnieuw werd het festival in Den Haag gehouden en werden er heel wat elementen uit 1976 hergebruikt. Maggie MacNeal – van Mouth & MacNeal – werd intern aangeduid door de NOS en werd vijfde in Den Haag met een lied over de hoofdstad: “Amsterdam”.

Meer info over deze editie? Ga naar Den Haag 1980 voor meer info.

Van 1981 tot en met 1984 organiseerde de NOS vier edities van het Nationaal Songfestival. Twee keer met een succesvolle uitkomst: Linda Williams – die achttien jaar later als achtergrondzangeres van Vanessa Chinitor op het podium in Israël stond – werd negende met “Het is een wonder” in 1981 en in 1983 haalde Bernadette Kraakman de zevende plek met “Sing Me a Song”. 1982 en 1984 waren minder succesvol met noteringen buiten de top 10.

De internationale organisatie kondigde op een gegeven moment de data van 1985 aan. Het festival zou op 4 mei worden gehouden. Daarmee moest Nederland zich terugtrekken voor het festival omwille van de jaarlijkse Nationale Dodenherdenking.  In 1986 was eenmalig de toenmalige publieke omroep Veronica verantwoordelijk voor de inzending van Nederland op het festival. Frizzle Sizzle werd dertiende in Bergen. Een jaar later kon Nederland nog eens een mooie notering halen. Zangeres Marcha werd intern gekozen en mocht meerdere liedjes zingen in een nationale finale. “Rechtop in de wind” van Peter Koelewijn werd naar Brussel gestuurd en eindigde vijfde.

De rest van de jaren tachtig zou in het teken staan van de ‘falende’ stem voor Nederland. Gerard Joling was één van de favorieten in 1988, maar werd verkouden in de week van het festival. De – volgens de pers – o zo belangrijke hoge noot aan het einde van lied kon hij daardoor niet halen en Joling zou negende worden in Dublin. Een jaar later stuurde het land Justine Pelmelay, die eveneens de hoge noot op haar einde niet haalde en met een krak in haar stem zat. Met “Blijf zoals je bent” haalde ze de vijftiende positie.

🕘 1990-1999: Nederland twee keer afwezig.

Ook in 1990 eindigde Nederland vijftiende met de zussen Alie en Doetie de Vries van Maywood. In 1991 werd het festival opnieuw op de dag van de Dodenherdenking gehouden en trok Nederland zich vrijwillig terug. Daardoor kon Malta na zestien jaar nog eens deelnemen. Humphrey Campbell en Ruth Jacott wisten in 1992 en 1993 de top 10 te halen, maar de zesde plaats van Jacott was eerder een teleurstelling. Ze was namelijk topfavoriete voor winst, maar mede dankzij slecht camerawerk maakte ze tijdens de uitzending nooit kans.

De NOS vaardigde intern één van haar grootste sterren af in 1994: Willeke Alberti mocht toen wel doen wat haar vader meermaals niet lukte en ging zonder voorronde naar Dublin. Er werd veel verwacht in de nationale pers, maar Alberti maakte het niet waar. Met slechts vier punten uit Oostenrijk werd de zangeres op-een-na voorlaatste en moest Nederland in 1995 verplicht thuisblijven van de organisatie wegens te lage resultaten.

In 1996 moest Nederland net zoals elk land via een audiovoorronde zich kwalificeren met Maxine en Franklin Brown. Het was tv-presentator Ivo Niehe die tijdens een uitzending van zijn programma het heugelijke nieuws mocht meedelen dat ze geselecteerd waren. Met “De Eerste Keer” deden ze het meer dan behoorlijk en eindigde het duo zevende. Bart Peeters mocht in 1997 de nationale finale presenteren, waar Mrs Einstein alle inzendingen zong. De liedjes vielen tegen en een lage plaats in Dublin was het gevolg.

De verwachting was dat Nederland geen kandidaat mocht sturen in 1998, maar na de afzegging van Italië kon de NOS gewoon meedoen. Edsilia Rombley mocht voor een eerste keer naar het Eurovisiesongfestival en met een vierde plaats haalde ze het beste resultaat sinds de overwinning van Nederland in 1975. Ook in 1999 zat er een top 10 in voor Nederland met de achtste plaats voor Marlayne.

📟 2000-2009: Nederland start aan negatieve kwalificatiereeks.

Een dramatische start in het nieuwe millennium voor Nederland. Dan ging het vooral niet over de dertiende plaats van Linda Wagenmakers, maar wel over de vuurwerkramp in Enschede die zich eerder die dag had afgespeeld. Toen de ernst van de ramp duidelijk werd besloot de NOS de uitzending van de finale af te breken. Marlayne – die een jaar eerder voor Nederland ging – moest doorgeven dat de punten van de jury werden gebruikt die avond. Er vielen 23 doden bij de ramp.

Na een matige prestatie van Michelle Courtens in 2001 werd Nederland in 2002 weer verplicht van een jaar rust te nemen wegens te lage gemiddeldes. In 2003 werd een grootse voorronde opgezet met vijf uitzendingen, waar Esther Hart uiteindelijk latere kandidaat Gordon versloeg. Met “One More Night” werd ze dertiende. Nederland moest daardoor deelnemen aan de halve finale in 2004.

In 2014 adapteerde Nederland het Zweedse model met vier voorrondes, een herkansingsronde en een finale. Als winnaars kwam het duo Re-Union, bestaande uit de Nederlander Paul de Corte en de Belgische Italiaan Fabrizio Pennisi, uit de bus. Ze konden de allereerste halve finale overleven, maar kregen slechts elf punten in de finale. Zes van die punten kwamen uit België.

Nederland ging verder met de voorrondes in 2005 en selecteerde Glennis Grace voor Kiev. Fans, pers en polls hadden haar met gemak een finaleplaats toegewezen, maar teleurstellend moest de legendarische commentator Willem Van Beusekom bij zijn laatste festival de eerste niet-kwalificatie becommentariëren. Hij overleed daags na de finale van het Eurovisiesongfestival 2006 aan de gevolgen van darmkanker.

De rest van de jaren 2000 zouden jaren worden zonder Nederlandse inzending in de finale. In 2006 werd er nog een open nationale finale gehouden met Treble als winnaar, maar de overige jaren koos de NOS intern voor opeenvolgend Edsilia RombleyHind en De Toppers van Gordon. Bij die laatste groep was er heel wat hetze ontstaan en vertrok Gerard Joling uit de formatie omdat hij van zender SBS6 niet op de TROS mocht verschijnen. Die mocht de nationale finale van de NOS organiseren en vervolgens een docusoap uitzenden. Er was ruzie ontstaan tussen Gorden en Gerard Joling. Die laatste werd vervangen door Jeroen van der Boom.

📆 2010-2018: Anouk keert het tij voor noorderburen.

Voor de NOS liep het contract bij de NPO voor het Eurovisiesongfestival af eind 2009. De nieuwsomroep besloot om het niet meer te vernieuwen en omroep TROS nam het over in 2010. Die werkte voor het festival van Oslo samen met Pierre Kartner (ook gekend als Vader Abraham). Die schreef één lied voor een nationale finale. Daar eindigde twee artiesten op de eerste plaats en Kartner zou moeten kiezen wie er naar Oslo ging. Hij wou dit eerst niet en werd verplicht door de presentatrice, waardoor hij voor Sieneke koos. “Ik ben verliefd (Sha-la-lie)”, de eerste inzending in het Nederlands sinds 1998, haalde geen finale.

Ook in 2011 en 2012 konden de Nederlandse acts geen finale halen. De bekende zangeres Anouk suggereerde dat zij moest gaan, maar de TROS wou opnieuw een nationale finale in 2013 en daar wilde de zangeres niets van weten. Nadat de producent zijn handen terugtrok werd Anouk toch gekozen. Ze ging naar Malmö met “Birds” en doorbrak de vloek van het kwalificeren voor Nederland. Voor het eerst sinds 1999 eindigde onze noorderburen in de top 10.

De TROS besloot verder te gaan met de interne selectie in 2014. Na een fusie met omroep AVRO gingen ze verder als AVROTROS. De fusieomroep kondigde op 25 november 2013 aan dat Waylon en Ilse Delange als The Common Linnets naar Kopenhagen mochten. Na de première van “Calm After The Storm” waren de kritieken vernietigend. Toch verbaasde het duo iedereen door met een setting bedacht door de Belg Hans Pannecoucke de halve finale te winnen en tweede te worden in de finale.

Op hetzelfde elan koos de AVROTROS intern Trijntje Oosterhuis in 2015, bekend en berucht bij het publiek van de ‘scheurjurk‘ die ze tijdens de repetities aandeed. Voor de halve finale koos ze toch voor een broekpak, maar mocht het niet baten. Ze haalde geen finale. Douwe Bob kon in 2016 de scheve situatie rechtzetten en haalde met “Slow Down” de derde finale in vier edities. Met een stilte van tien seconden in het midden van zijn nummer werd hij elfde.

Na een succesvolle doortocht in De Beste Zangers van Nederland riep iedereen dat OG3NE in 2017 het land moest gaan vertegenwoordigen. Eind oktober 2016 werd de deelname officieel en gingen ze in 2017 met een lied voor hun zieke moeder naar Kiev. Opnieuw eindigde Nederland elfde. De moeder van de drie dames overleed enkele maanden later.

Vier jaar later na The Common Linnets mocht Waylon in 2018 zonder Ilse – ondertussen een vijand geworden – meedoen aan het Eurovisiesongfestival. Hij wou eerst vijf liedjes zingen in een nationale finale, maar zei zelf dat hij het publiek niet vertrouwde. Daarom werd intern voor “Outlaw in ‘Em” gekozen, waarmee hij de finale haalde en achttiende werd.

⭐ Resultaten

JaarArtiestLiedPlek
(F)
Punt
(F)
Plek
(HF)
Punt
(HF)
1956Jetty PaerlDe vogels van Holland??
1956Corry BrokkenVoorgoed voorbij??
1957Corry BrokkenNet als toen01031
1958Corry BrokkenHeel de wereld09001
1959Teddy ScholtenEen Beetje01021
1960Rudi CarrellWat een geluk12002
1961Greetje KauffeldWat een dag10006
1962De SpelbrekersKatinka13000
1963Annie PalmenEen speeldoos13000
1964Anneke GrönlohJij bent mijn leven10002
1965Conny Vandenbos"t Is genoeg11005
1966Milly ScottFernando en Filippo15002
1967Thérèse SteinmetzRing-dinge-ding14002
1968Ronnie ToberMorgen16001
1969Lenny KuhrDe troubadour01018
1970Hearts of SoulWaterman07007
1971Saskia & SergeTijd06085
1972Sandra & AndresAls het om de liefde gaat04106
1973Ben CramerDe oude muzikant14069
1974Mouth & MacNealI See A Star03015
1975Teach-InDing-a-Dong01152
1976Sandra ReemerThe Party's Over09056
1977Heddy LesterDe mallemolen12035
1978Harmony't Is OK13037
1979XandraColorado12051
1980Maggie MacNealAmsterdam05093
1981Linda WilliamsHet is een wonder09051
1982Bill van DijkJij en ik16008
1983BernadetteSing Me a Song07066
1984MaribelleIk hou van jou13034
1986Frizzle SizzleAlles heeft ritme13040
1987MarchaRechtop in de wind05083
1988Gerard JolingShangri-La09070
1989Justine PelmelayBlijf zoals je bent15045
1990MaywoodIk wil alles met je delen15025
1992Humphrey CampbellWijs me de weg09067
1993Ruth JacottVrede06092
1994Willeke AlbertiWaar is de zon?23004
1996Maxine & Franklin BrownDe eerste keer07078
1997Mrs. EinsteinNiemand heeft nog tijd22005
1998Edsilia RombleyHemel en aarde04150
1999MarlayneOne Good Reason08071
2000Linda WagenmakersNo Goodbyes13040
2001MichelleOut On My Own18016
2003Esther HartOne More Night13045
2004Re-UnionWithout You2001106146
2005Glennis GraceMy Impossible Dream-----14053
2006TrebleAmambanda-----20022
2007Edsilia RombleyOn Top of the World-----21038
2008HindYour Heart Belongs to Me-----13027
2009De ToppersShine-----17011
2010SienekeIk ben verliefd (Sha-la-lie)-----14029
20113JSNever Alone-----19013
2012Joan FrankaYou and Me-----15035
2013AnoukBirds0911406075
2014The Common LinnetsCalm After the Storm0223801150
2015Trijntje OosterhuisWalk Along-----14033
2016Douwe BobSlow Down1115305197
2017O'G3NELights and Shadows1115004200
2018WaylonOutlaw in 'Em1812107174

Meer geschiedenis? Ga terug naar het landenoverzicht of kijk op de geschiedenispagina per editie.