Oekraïne

[lgc_column grid=”50″ tablet_grid=”50″ mobile_grid=”100″ last=”false”][/lgc_column][lgc_column grid=”50″ tablet_grid=”50″ mobile_grid=”100″ last=”false”][table id=UKR /][/lgc_column]

Oekraïne is één van de deelnemende naties aan het Eurovisiesongfestival. Na een matig debuut in 2003 won het land bij zijn tweede deelname al meteen het festival. Het zou nadien heel wat mooie resultaten behalen, die enkeke jaren geleden opnieuw werd bekroond met een overwinning. Het zou echter één van de meest besproken overwinningen worden op het Eurovisiesongfestival.

🏁 2003-2009: Ruslana wint met recordscore.

Oekraïne had zich samen met Albanië, Servië en Montenegro én Wit-Rusland kandidaat gesteld om in 2003 deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival. Op uitzondering van Oekraïne werden deze landen niet toegelaten en moesten ze wachten met debuteren tot in 2004. De Oekraïners mochten dus wel meedoen in Riga. NTU selecteerde intern Oleksandr Ponomariov, die met een veertiende plaats een matig debuut maakte voor Oekraïne.

Het grote succes zou echter al snel komen. De 32-jarige Ruslana kreeg een uitnodiging om mee te doen aan het Eurovisiesongfestival 2004. Ze aanvaardde de eer en koos voor “Wild Dances” als haar inzending, dat in eigen land al een hit was onder de titel “Dyki tantsi”. Omdat Oekraïne niet bij de eerste elf was geëindigd in 2003 moest Ruslana aantreden in de halve finale. Ze werd tweede in de halve finale en zou in de finale zelfs nog één positie beter doen, wat haar de winnaar maakte van het Eurovisiesongfestival 2004. Met 280 punten verpulverde ze het scorerecord van de Britten uit 1997. Die haalden dat jaar 227 punten.

Na het festival van 2004 gebeurde de Oranjerevolutie in Oekraïne. Ruslana ging gedurende de periode van protesten enkele dagen in hongerstaking en zou een nationale held worden. Gelijktijdig werd de locatie van het Eurovisiesongfestival 2005 bekend: het Sportpaleis van Kiev. Oekraïne deed het in eigen huis niet bijster goed en behaalde de negentiende plaats, wat gedurende twaalf jaar het slechtste resultaat van de natie zou blijven.

Meer info over deze editie? Ga naar Kiev 2005 voor meer info.

In 2006 was het geld op bij de Oekraïners en werd er een kleine nationale finale met slechts drie artiesten gehouden. Tina Karol won met het maximum van de punten, haalde in Athene de finale en eindigde zevende. Daardoor kon Oekraïne zich rechtstreeks plaatsen voor de finale van 2007. Verka Serduchka zou in Helsinki met “Dancing Lasha Tumbai” tweede worden met dubbelzinnige boodschappen. Wie vluchtig luisterde kon namelijk in het lied “Russia Goodbye” verstaan.

Ani Lorak werd in 2008 intern aangeduid door de openabre omroep en zong vijf liedjes in de nationale finale. Haar persoonlijke favoriet “Shady Lady” won de nationale finale en zou wederom beslag leggen op een tweede plaats voor Oekraïne. Daarmee had het land in vijf jaar drie keer de top 3 gehaald. In 2009 werd een minder resultaat behaald met “Be My Valentina (Anti-Crisis Girl)” van Svetlana Loboda

📆 2010-2018: Oekraïne steekt Rusland de loef af.

Oorspronkelijk werd Vasyl Lazarovych in 2010 intern aangeduid en werd via een finale in Kiev het nummer “I Love You” geselecteerd. Amper een week voor de deadline van de EBU kondigde NTU aan dat Lazarovych niet meer naar Oslo mog en dat er een nieuwe open nationale finale werd gehouden. Oekraïne kreeg uitstel en in een week tijd werden twintig kandidaten klaargestoomd voor een finale. Lazarovych mocht ook meedoen, maar het was Alyosha die won met “To Be Free”. Twee dagen later moest die inzending wederom worden ingetrokken omdat het lied plagiaat was. Uiteindelijk werd “Sweet People” ingezonden, dat tiende werd in Oslo.

Wie dacht dat Oekraïne had geleerd uit zijn fouten was mis. Na een wekenlange voorronde werd eind februari 2011 een nationale finale gehouden. Tijdens de uitzending werden twee kandidaten live gediskwalificeerd omdat ze met meer dan zes kandidaten op het podium stonden. Mika Newton won de finale, maar enkele dagen na de finale besloot NTU om een nieuwe finale te organiseren – na vermoeden van fraude bij de jury en televoting – met Newton en toekomstige kandidaten Zlata Ognevich en Jamala. Echter gaven beide kandidaten forfait en mocht Mika Newton toch naar Düsseldorf. Daar deed ze het goed voor Oekraïne en eindigde ze vierde.

De finales van 2012, 2013 en 2014 verliepen een pak rustiger. Omwille van de controverse in de afgelopen jaren besloot de omroep om de nationale finales telkens op het middaguur te houden. Alle drie de inzendingen haalden de finale en werden respectievelijk derde, vijftiende en zesde. Begin september 2014 kondigde NTU aan dat het niet ging meedoen in Oostenrijk. De omroep kon het financieel en structureel niet in orde krijgen. Later dat jaar ging NTU over in UA:PBC.

In 2016 stuurde het wel een kandidaat naar Stockholm. De openbare omroep had een driejarig contract met een commerciële zender gesloten om de nationale voorronde te organiseren. Na een turbulente finale – waar artiesten naar hun politieke standpunt inzake Rusland werd gevraagd – won Jamala de nationale finale. In Stockholm bracht ze een intense uitvoering van “1944” en kon ze in de finale Rusland verslaan in de vernieuwde puntentelling, waar de punten van de jury en kijkers apart werden gegeven. Oekraïne won toen zijn tweede Eurovisiesongfestival.

De dagen en weken nadien werd de overwinning druk besproken in de internationale pers. Rusland beweerde dat “1944” onrechtstreeks over de geannexeerde Krim ging. Officieel ging het lied over de grootmoeder van Jamala, die in 1944 werd gedeporteerd. De organisatie ging gewoon naar Oekraïne in 2017 en in Kiev zou O.Torvald het slechtste resultaat voor de natie halen tot op heden. De band eindigde vierentwintigste.

Meer info over deze editie? Ga naar Kiev 2017 voor meer info.

In Lissabon moest Oekraïne gewoon aantreden in de halve finale, die het kon overleven dankzij Melovin. Omdat dat jaar zowel Rusland als Roemenië zich niet konden kwalificeren, bleef Oekraïne als enige land over dat nog nooit in de halve finales bleef steken. Ook Australië bleef nog nooit steken, maar debuteerde pas in 2015.

⭐ Resultaten

[table id=UKRS /]
Meer geschiedenis? Ga terug naar het landenoverzicht of kijk op de geschiedenispagina per editie.

Advertenties