Verenigd Koninkrijk

OmroepBBC
Deelnames61 (2018)
Eerste deelname🇩🇪 Frankfurt am Main 1957
Beste resultaat🏆 Winnaar 1967
🏆 Winnaar 1969
🏆 Winnaar 1976
🏆 Winnaar 1981
🏆 Winnaar 1997
Slechtste resultaatLaatste (2003, 2008, 2010)
Organisaties🇬🇧 Londen 1960
🇬🇧 Londen 1963
🇬🇧 Londen 1968
🇬🇧 Edinburgh 1972
🇬🇧 Brighton 1974
🇬🇧 Londen 1977
🇬🇧 Harrogate 1982
🇬🇧 Birmingham 1998
Finales (sinds 2004)✅ Automatisch gekwalificeerd (Big Five)

Het Verenigd Koninkrijk is één van de deelnemende naties aan het Eurovisiesongfestival. Met vijf overwinningen en een record van vijftien noteringen als tweede mag het zich met recht en reden één van de succesvolste deelnemende landen noemen. Bij het ingaan van het nieuwe millennium liep het echter vaak fout voor de Britten. Sinds 2000 is het land lid van de Big Five.

🏁 1957-1959: Slechts twee edities zonder Britten.

Terwijl veel grote naties zoals Duitsland en Frankrijk debuteerden op het allereerste festival in 1956, deed het Verenigd Koninkrijk dat een jaar later in 1957. Lang werd aangenomen dat de BBC de deadline had gemist, maar dit werd recentelijk ontkracht door de EBU. Ze hadden in het Verenigd Koninkrijk op dat moment een eigen festival en de organisatie van het Eurovisiesongfestival besloot enkele zaken in 1957 over te nemen, zoals een open puntentelling. De Britten debuteerden met een zevende plaats voor Patricia Berdin.

Een jaar later zou het Verenigd Koninkrijk mogen organiseren, maar wegens onenigheid tussen de EBU en BBC besloot het land af te zien van organisatie in de zomer van 1957. Nederland nam de organisatie over en vanaf dan zou de traditie ontstaan dat het winnende land het organisatierecht kreeg. Niet veel later besloot de BBC om ook geen kandidaat te sturen. In 1959 keerde het land terug en was het aanwezig in elke Songfestivalfinale tot op heden.

Pearl Carr en Teddy Johnson waren in 1959 dicht bij een eerste Britse winst op het Eurovisiesongfestival, maar eindigden als tweede op het scorebord achter Teddy Scholten. Dat jaar mocht de gehele top 3 wel hun nummer opnieuw zingen en volgde er dus ook een Britse reprise van “Sing, Little Birdie”

⏳ 1960-1969 Britten eindigen zeven keer in top 2.

Ook in 1960 en 1961 wist het Verenigd Koninkrijk op de tweede plaats te eindigen met Bryan Johnson en The Alisons. “Are You Sure?” van die laatste was een grote hit geworden in het Verenigd Koninkrijk. Ook vond het eerste van vele festivals plaats over het water. Nederland had namelijk in 1959 gewonnen, maar de NTS kon geen geld vinden om het Eurovisiesongfestival 1960 te verwelkomen in Amsterdam, Hilversum of een andere locatie. De BBC – met veel geld – had er geen probleem mee om het festival over te nemen.

Meer info over deze editie? Ga naar Londen 1960 voor meer info.

Ronnie Carroll won zowel de nationale finale A Song for Europe in 1962 en 1963 en mocht zodoende twee keer het Britse vlag vertegenwoordigen. In beide gevallen zou de zanger een vierde plaats halen. Een goed resultaat, maar het viel in het teniet met de vele tweede plaatsen die het land ervoor – en ook erna – zou halen.

Het Verenigd Koninkrijk had nog steeds niet gewonnen, maar mocht in 1963 zijn tweede festival organiseren. Deze keer had de Franse omroep geen geld voor het organiseren van een derde festival in vijf jaar tijd. Zodoende mocht de BBC nog eens inspringen.

Meer info over deze editie? Ga naar Londen 1963 voor meer info.

In 1964 veranderde de BBC van opzet en zou het tot en met 1975 telkens één artiest kiezen die in een nationale finale zes inzendingen mocht zingen. De kijkers mochten via postkaarten hun favoriet kenbaar maken en die zou dan naar het Eurovisiesongfestival gaan.

Het leverde weer succes op voor de Britten. Matt Monro en Kathy Kirby eindigden in de eerste twee jaren van de nieuwe formule op een tweede plaats, maar die winst kon nog altijd niet worden behaald. Na een teleurstellende negende plek in 1966 was het in 1957 dan eindelijk gelukt om de eerste Britse winst binnen te halen. Sandie Shaw zong in Wenen “Puppet on a String” en kreeg de meeste punten. Zelf had de zangeres een hekel aan het nummer, maar toch verkocht ze vier miljoen plaatjes van het lied.

In 1968 kwam het festival voor de derde keer in Londen terecht. De Brit Cliff Richard was topfavoriet voor de eindoverwinning, maar het werd de Spaanse Massiel die won. Richard had zo’n zenuwen dat hij de puntentelling niet had gevolgd, maar wel in zijn kleedkamer bleef. Iemand anders had hem moeten vertellen dat hij tweede was geworden.

Meer info over deze editie? Ga naar Londen 1968 voor meer info.

Het duurde tien jaar voor een eerste overwinning, maar ineens lukte het de Britten om een tweede keer in drie jaar te winnen. Lulu moest haar overwinning wel delen met drie andere landen. Omdat het in 1969 ontbrak aan een deftig reglement over gelijkspel, wonnen ook de kandidaten uit Frankrijk, Nederland en Spanje.

🕰️ 1970-1979: BBC moet drie keer organiseren.

Ook de jaren zeventig werden ingezet met een bekende tweede plaats voor de Britten. Toch had zangeres Mary Hopkin de strijd met Ierland op een bepaalde manier gewonnen, want met “Knock, Knock Who’s There?” had ze meer succes na het festival in de hitlijsten. Ook in 1971 lag er een mooi resultaat voor de Britten in het verschiet en eindigde Clodagh Rodgers vierde.

Omdat Monaco zich laattijdig terugtrok als organisator van het Eurovisiesongfestival in 1972 schoot de BBC weer in actie en organiseerde het voor de vierde keer. Deze keer werd niet het Engelse Londen, maar het Schotse Edinburgh aangesteld als gastlocatie. Net zoals in 1968 werden de Britten in eigen huis tweede. “Beg, Steal or Borrow” werd in hit in België en zelfs in Zuid-Afrika.

Meer info over deze editie? Ga naar Edinburgh 1972 voor meer info.

In 1973 kreeg Cliff Richard een tweede kans, maar zou hij met “Power to All Our Friends” niet winnen. Net zoals in 1968 bleef hij tijdens de puntentelling in de kleedkamer. Deze keer moest iemand zeggen dat hij derde was geworden, na Anne Marie David die voor Luxemburg uitkwam en de Spaanse groep Mocedades.

Omdat Luxemburg in 1973 al organiseerde en geen tweede organisatie op rij aankon en ook de Spaanse omroep vriendelijk bedankte voor de eer, ging het festival opnieuw naar het Verenigd Koninkrijk in 1974. Het zeestadje Brighton zou een historische plaats worden, want ABBA zou er op 6 april van dat jaar de kiem leggen voor wereldwijd succes. De Britten hadden ook een toekomstige wereldster op het podium met Olivia Newton-John. De Australische werd vierde en zou enkele jaren later de hoofdrol gaan spelen in de filmhit Grease.

Meer info over deze editie? Ga naar Brighton 1974 voor meer info.

Na een zoveelste tweede plaats voor The Shadows in 1975 besloot de BBC om het anders aan te pakken in 1976. Er werd nog eens een open nationale finale gehouden en het waren de jury’s die mochten kiezen wie er won. Die methode had al meteen succes en leverde na zoveel nieuwe tweede plaatsen een nieuwe Britse eindoverwinning op met Brotherhood of Man. Voor het derde jaar op rij won een groep het Eurovisiesongfestival.

Voor een laatste keer in de jaren zeventig werd het Eurovisiesongfestival in het Verenigd Koninkrijk gehouden. Men trok terug naar Londen, waar Lynsey de Paul en Mike Moran weer op de vertrouwde tweede plaats eindigde. Het was toen de tiende keer in twintig deelnames dat dit gebeurde.

Meer info over deze editie? Ga naar Londen 1977 voor meer info.

In 1978 was het succes tijdelijk voorbij. Voor de eerste keer sinds hun debuut in 1957 eindigde de zeskoppige band Co-Co buiten de top 10 van het Eurovisiesongfestival. Ook in 1979 konden de Britten niet meedoen voor de hoge plaatsen en eindigde het eiland zevende.

⏰ 1980-1989: Verenigd Koninkrijk wint voor vierde keer het Eurovisiesongfestival.

De jaren tachtig begonnen weer met schitterende resultaten én met het debuut van Terry Wogan als Songfestivalcommentator op de televisie. Speciaal voor het Eurovisiesongfestival hadden zes artiesten de groep Prima Donna opgericht, dat derde eindigde in Den Haag. Een jaar later won Bucks Fizz de nationale finale en met een opzwepende act met afgerukte rokjes haalden de Britse omroep voor de vierde keer de eindoverwinning binnen.

Voor een laatste keer in ruim vijftien jaar zou het festival naar het Verenigd Koninkrijk komen. In het relatief onbekende Harrogate trok het toenmalige West-Duitsland voor het eerst de overwinning naar zich toe en eindigde het Verenigd Koninkrijk zevende.

Meer info over deze editie? Ga naar Harrogate 1982 voor meer info.

De jaren die volgden waren atypisch voor de Britten: vijf edities op rij kon de kandidaat die de BBC had gezonden naar het Eurovisiesongfestival niet in de buurt komen van de tweede plaats. Enkel zangeres Vikki Watson kwam in de buurt met een vierde plek in 1985. Pas in 1988 werd het Verenigd Koninkrijk nog eens tweede. Scott Fitzgerald won in de laatste ronde van de puntentelling het festival van Céline Dion en werd zo naar de mooie, maar ook ondankbare tweede plaats verwezen.

Hetzelfde overkwam de band Live Report in 1989. De groep kwam amper zeven punten tekort om Joegoslavië van zijn eerste – en enige winst – te houden. De BBC had dat jaar gevraagd om gebruik te mogen maken van televoting op het festival, maar stootte op een nee van de EBU. In de jaren negentig zou het fenomeen wel zijn introductie maken op het festival.

🕘 1990-1999: Slechts één notering buiten top 10.

Met een zesde en een tiende plek van Emma en EastEnders-actrice Samantha Janus begonnen de jaren negentig – naar Britse normen – matig. De BBC vond dat het tijd was voor een nieuwe overwinning en keerde terug naar het format met één artiest die meerde nummers zong. Opnieuw keerde de dagen van weleer terug en eindigde Michael Ball en Sonia op de tweede plek. Telkens was Ierland te sterk voor de Britten.

Frances Ruffelle werd in 1994 gezonden naar Ierland, maar haalde voor het eerst sinds 1992 geen tweede plaats voor de Britten. Het werd ‘maar’ een tiende plek. Dat was onvoldoende voor de BBC en die begon weer een open nationale selectie in 1995. Het had niet het verhoopte effect en Love City Groove haalde ook een tiende plek.

In 1996 was de Australische Gina G de tekst voor de andere kandidaten in de nationale finale en was ze topfavoriete om het Eurovisiesongfestival 1996 te winnen in Oslo. Ze had al een goede start genomen door derde te worden in de audiovoorronde, maar wist de verwachtingen tijdens de finale niet in te lossen. Ze moest op de gevreesde tweede plek starten en eindigde achtste in de totale eindstand.

1997 zou het eerste jaar worden dat de televoting werd gehanteerd op het festival. De Britten gebruikten dit al enkele jaren en waren dat ook één van de vijf testlanden in Dublin. Na een weinig spannende finale was het Verenigd Koninkrijk voor de vijfde keer het sterkste land van de avond en wonnen Katrina & The Waves voor het Verenigd Koninkrijk.

Birmingham mocht in 1998 het Eurovisiesongfestival voor de achtste keer verwelkomen in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee stak het Ierland voorbij, dat in totaal zeven keer gastheer was – en dat vier keer in de jaren negentig – van de competitie. De Britten haalden opnieuw een tweede plek met Imaani. Wat ze niet wisten was dat het de laatste keer tot op heden zou worden.

Meer info over deze editie? Ga naar Birmingham 1998 voor meer info.

In 1999 werd de enige notering buiten de top 10 gehaald. De groep Precious moest zichzelf tevreden stellen met een twaalfde plaats in een festival dat overwegend door Britten werd georganiseerd, maar wel in Israël doorging. Precious viel een jaar later uit elkaar.

📟 2000-2009: Britten steken laatste plaats op Irak.

Na een teleurstellende zestiende en vijftiende plaats in 2000 en 2001, de twee slechtste resultaten ooit bereikt op het Eurovisiesongfestival, kwam er weer een beetje hoop in 2002. De Welshe zangeres Jessica Garlick had een jaar eerder meegedaan aan de Britse versie van Idool en kon de nationale finale winnen. Met “Come Back” werd ze derde in Tallinn.

Het absolute dieptepunt in de Songfestivalgeschiedenis van het Verenigd Koninkrijk werd in 2003 bereikt. De Britse fans en pers hadden geen vertrouwen in Jemini en terecht. “Cry Baby” wat letterlijk om te huilen en zou de allereerste inzending – maar niet de laatste – worden dat laatste eindige voor het land. Tot overmaat van ramp gaf geen enkel land punten aan de Britten. Zelf de eerst zo kritische pers vond dat onterecht en stak het op de Britse aanwezigheid tijdens de oorlog in Irak.

De BBC besloot het roer om te gooien voor 2004 en bedacht een nieuwe voorronde in 2004. De middenmoot werd gehaald in 2004 en tot en met 2007 zou het land amper scoren en was de negentiende plek in 2006 het beste resultaat. In 2005 kreeg de voorronde trouwens heel wat aandacht omwille van de deelname van model Katie Price, bekend van fikse borstvergrotingen.

Na een laatste plaats in 2008 wilde de BBC eindelijk verandering. Het ging in zee met de bekende producer Andrew Lloyd Webber, die de inzending van 2009 schreef. In een nationale voorronde werd enkel de artiest gezocht en gevonden. Jade Ewen ging met goeie moed naar Moskou – samen met Webber die piano speelde op het podium – en eindigde daar vijfde. Het was het eerste festival van commentator Graham Norton, nadat de ondertussen overleden Terry Wogan besloot de stoppen na het fiasco in 2008.

📆 2010-2018: BBC probeert en faalt met vergane glorie.

Na het succes van het Verenigd Koninkrijk probeerde de BBC het opnieuw met een grote componist. Pete Waterman schreef voor de nationale finale “That Sounds Good To Me”. Uiteindelijk mocht Josh Dubovie in 2010 naar Oslo met het nummer, maar kende hij geen succes. Waar het Verenigd Koninkrijk in de eerste veertig jaar nooit laatste eindigde, haalde de Britten in 2010 de derde rode lantaarn binnen in acht jaar.

De BBC besloot om te stoppen met de nationale finale en enkele jaren intern te kiezen, wat nog nooit gebeurd was. In 2011 werd Blue gekozen met “I Can”. De band had in het begin van de eeuw enkele hits gehad, maar was al een tijd uit de spotlight verdwenen. Toch deed de band het niet onaardig met een elfde plek in Düsseldorf, maar werd er meer verwacht. De omroep ging verder met bekendere namen en selecteerde twee grote namen uit de jaren zeventig en tachtig om in 2012 en 2013 te gaan: Engelbert Humperdinck en Bonine Tyler. De verhoopte hoge resultaten bleven uit Humperdinck werd voorlaatste, Tyler negentiende.

In 2014 en 2015 koos de omroep nog steeds intern, maar ging het niet meer met grote namen naar het festival. Zo werd in 2014 Molly Smitten-Downes aangetrokken die in Kopenhagen de finale mocht afsluiten met “Children of the Universe”. Ze eindigde zeventiende, wat best een goede prestatie was voor het land. In 2015 werd het lied niet meer op uitnodiging geschreven en mocht iedereen lied insturen. De BBC koos zo voor het nummer “Still in Love with You”, dat slechts vijf punten wist te halen in de finale.

De Britse omroep durfde zich in 2016 nog eens wagen aan een nationale finale. Die werd dat jaar gewonnen door Joe en Jake, die in 2015 hadden meegedaan aan The Voice op de BBC. Een verhoopt topresultaat bleef uit en het Verenigde Koninkrijk eindigde wederom op een vierentwintigste plaats. Ook in 2017 en 2018 werd Eurovision You Decide gehouden, maar een plek in de top 10 zat er nooit in. Lucie Jones haalde met een vijftiende plek het beste resultaat sinds 2011, maar SuRie – in 2015 en 2017 achtergrondzangeres voor België op het festival – bleef bij de laatste drie steken.

De zangeres uit Essex kreeg tijdens de finale te maken met een man die haar microfoon afpakte tijdens haar vertolking van “Storm”. De Britse kreeg toen de kans om opnieuw op te treden van de organisatie, maar bedankte vriendelijk voor het aanbod: “De energie die ik tijdens mijn optreden gaf, kan ik maar één keer geven. Ik ben enorm trots op mijn optreden!” zei ze na de finale.

⭐ Resultaten

JaarArtiestLiedPlekPunt
1957Patricia BredinAll07006
1959Pearl Carr & Teddy JohnsonSing, Little Birdie02016
1960Bryan JohnsonLooking High, High, High02025
1961The AllisonsAre You Sure?02024
1962Ronnie CarrollRing-A-Ding Girl04010
1963Ronnie CarrollSay Wonderful Things04028
1964Matt MonroI Love the Little Things02017
1965Kathy KirbyI Belong02026
1966Kenneth McKellarA Man Without Love09008
1967Sandie ShawPuppet on a String01047
1968Cliff RichardCongratulations02028
1969LuluBoom Bang-a-Bang01018
1970Mary HopkinKnock, Knock Who's There?02026
1971Clodagh RodgersJack in the Box04098
1972The New SeekersBeg, Steal or Borrow02114
1973Cliff RichardPower to All Our Friends03123
1974Olivia Newton-JohnLong Live Love04014
1975The ShadowsLet Me Be the One02138
1976Brotherhood of ManSave Your Kisses for Me01164
1977Lynsey de Paul  &  Mike MoranRock Bottom02121
1978Co-CoThe Bad Old Days11061
1979Black LaceMary Ann07073
1980Prima DonnaLove Enough for Two03106
1981Bucks FizzMaking Your Mind Up01136
1982BardoOne Step Further07076
1983Sweet DreamsI'm Never Giving Up06079
1984Belle and the DevotionsLove Games07063
1985Vikki WatsonLove Is04100
1986RyderRunner in the Night07072
1987RikkiOnly the Light13047
1988Scott FitzgeraldGo02136
1989Live ReportWhy Do I Always Get it Wrong?02130
1990EmmaGive a Little Love Back to the World06087
1991Samantha JanusA Message to Your Heart10047
1992Michael BallOne Step Out of Time02139
1993SoniaBetter the Devil You Know02164
1994Frances RuffelleLonely Symphony (We Will Be Free)10063
1995Love City GrooveLove City Groove10076
1996Gina GOoh Aah... Just a Little Bit08077
1997Katrina and the WavesLove Shine a Light01227
1998ImaaniWhere Are You?02166
1999PreciousSay It Again12038
2000Nicki FrenchDon't Play That Song Again16028
2001LindsayNo Dream Impossible15028
2002Jessica GarlickCome Back03111
2003JeminiCry Baby26000
2004James FoxHold On to Our Love16029
2005Javine HyltonTouch My Fire22018
2006Daz SampsonTeenage Life19025
2007ScoochFlying the Flag (for You)22019
2008Andy AbrahamEven If25014
2009Jade EwenIt's My Time05173
2010Josh DubovieThat Sounds Good to Me25010
2011BlueI Can11100
2012Engelbert HumperdinckLove Will Set You Free25012
2013Bonnie TylerBelieve in Me19023
2014MollyChildren of the Universe17040
2015Electro VelvetStill in Love with You24005
2016Joe and JakeYou're Not Alone24062
2017Lucie JonesNever Give Up on You15111
2018SuRieStorm24048

Meer geschiedenis? Ga terug naar het landenoverzicht of kijk op de geschiedenispagina per editie.